Ne yapacaktı acaba Adem? Yolun başına geldi durdu, sonunu görmeye çalıştı göremedi. Yolu yürümeye başladı, yoruldu, dili dışarı çıktı. Ve daha fazla ilerlemedi, durdu. Şikayetçi bir havayla babasına seslendi:

- Hey gökyüzünün Tanrısı!

Bu çağrıyı beklemekte olan Tanrı, hemen ortaya çıktı:

- Ne var oğlum?
- Olan şu, dedi Adem. Yolu yürüyorum ama bitmiyor. O kadar uzun ki, yorgunluktan bitkin düşüyorum.
- Yorulmadan bir şey kazanamazsın. Yürümeden yolu bitiremezsin.
- Ben de durdum zaten. Niçin yarattın ki bu yolu?
- Öbür ucuna gidesin diye, dedi Tanrı. Niçin gitmiyorsun?
- Yolun ucunda istediğim bir şey var mı?
- Haklısın, dedi Tanrı. İnsan bir yolu gidecekse, ucunda istediği bir şey olmalı.

O zaman Tanrı, Adem’i derin bir uykuya daldırdı. Sonra, bedenini erkek yarı ve dişi yarı olmak üzere iki parçaya ayırdı ve çift nitelikli bu varlıktan bir erkek ile bir kadın yarattı. Bu iki varlık gözlerini açtılar, Tanrı onlardan birine dedi ki:

- Bu senin eşin.

Ve ötekine dedi ki:

- Bu senin eşin.

Ve onların her birini yolun bir diğer ucuna yerleştirdi. Sonra olup bitenleri görmek için bulutunun gerisine gizlendi.

Adem ile Havva hızla birbirlerine doğru koşmaya başladılar. Yolu hızla alıp bitirdiler ve kavuştular. Sonra sevinçle birbirlerine sarıldılar. Önlerine dönüp baktılar ki diğer yolları gördüler.

- Haydi yollardan birine girelim, dedi Adem.
- Neden ki? Zaten bir aradayız, dedi Havva. Ucunda değerli bir şey olmadıkça o yolu tepmenin ne anlamı var?
- O halde biraz durup, Habil ve Kabil’i düşünelim.

Habil ve Kabil de birer yolun ucunda doğdular. Adem ile Havva o yolları tepip kavuştular çocuklarına. Böylece sevdiğine kavuşmak için olan ihtiyaçtan dolayı insanlık çoğaldı.

Cennet’te çok sayıda ağaç vardı ve her biri meyvesiyle farklı bir yetenek veriyordu insana. Tanrı, Adem ile Havva’ya dedi ki:

- Tüm ağaçların meyvesini yiyebilir ve tüm bu yeteneklere kavuşabilirsiniz. Yalnız, sakın yasak ağacın meyvesini yemeye kalkışmayın. Yerseniz belki yolları çok daha rahat alırsınız, ancak yol yapmanın anlamı kalmaz. Ve hiçbir şey anlamsız yere ayrı düşmekten daha üzücü olamaz.

Adem ile Havva şaşkına dönmüşlerdi. Yılan onlara dedi ki:

- Yasak ağacın meyvesini yesenize. O zaman bütün yolların ucunda ne olduğunu hızla ve kolayca öğrenebilirsiniz, o zaman da bu kadar yorulmanıza gerek kalmaz.

Sonunda onun sözlerine kandılar. Oysa yasak ağacın meyvesini ısırır ısırmaz yollar uzayıverdi ve üzerlerindeki bütün şenlik, bütün eğlence, yolun sonuna varmak için içlerindeki istek birdenbire kayboldu. Ve yollara bir hüzün çöktü ve Adem ile Havva’nın ve Habil’in ve Kabil’in arasına uzun yollar girdi. Ve sevenler ayrıldı. Ve yolların macerası sona erdi.

Böylece yeryüzü cenneti bitti. Seyahatin tarihi esas şimdi başlıyordu. İnsanoğlu atla seyahat etti, deveyle, katırla ve nihayet otomobille ve trenle. Ancak hiçbirinde o cennetin yollarındaki anlamı, macerayı ve özlemi yakalayamadı. Ta ki cennetten çıkma aracını bulana kadar.

Ve birgün Adem ile Havva’nın çocukları motosikleti yaptı. Üzerine binerek yolları teptiler, sevdiklerine kavuşur oldular. Ve artık o yollar, cennetin yolları gibi macera dolu, cennetin yolları kadar eğlenceli, sevdiğine kavuşturacak gibi anlamlı oldu. Yeryüzüne cennet geri geldi.